Sinterklaas bestaat en het is zowaar een madam! - ღENBRIEF

Vandaag is het Sinterklaas.
Snoeperijen.
En cadeautjes.
Ook in HETGEVOLG.
Maar eigenlijk (zeg het niet aan de kinderen, hé) … is Sinterklaas bij ons al
veel vroeger gekomen.
Hoezo?
Wel …
We waren Wit is altijd schoon aan het maken.
Ge weet wel, gebaseerd op het boek van onze Kempense trots, Leo Pleysier.
En ge weet: er is niet veel geld, dus de kostuums, die ging Sien Eggers wel in haar kast vinden. Of in iemands anders kast.

Maar ja, toen ging dat zijne gang … en een paar weken voor de première begon dat toch een beetje te wringen: zo ne schonen tekst en zo ne schonen decor en zo een schoon spel – en dan een kostuum uit een of ander kast?

En wat wil nu het geval?
Dat Anita Evenepoel in Turnhout woont.
En een straffe madam is met kostuums. En met nieuwe materialen. Een ontwerpster. Een madam die veel in de prijzen is gevallen.
Onzen directeur, Stefan, en Anita kennen mekaar van de Zomeracademie.
Anita vindt hem formidabel: “Hij geeft de mensen zo veel vertrouwen dat ze zich bloot geven zonder dat ze er nadien van spijt van hebben. Ik ga altijd kijken naar zijn toonmomenten. Die puurheid, die weet hij perfect te vatten.”
Maar Anita is ook straf zenne, daar op die Zomeracademie. De deelnemers aan haar atelier weten niet wat hen overkomt, als zij met al die materialen afkomt waarvan dat ge op het eerste gezicht zo niet direct een kledingstuk zou maken.
Na een paar dagen weet ge echt niet wat ge ziet, als ge daar nog eens passeert. Sien passeerde daar ook eens. Ze wist ook niet wat ze zag.

Dus onzen directeur naar Anita.
Dat hij een beetje laat was, ja, hij wist het.
En dat hij geen budget had.
Maar of ze toch niet …
En die Anita, middenin de voorbereiding voor een tentoonstelling in Neerpelt, zei: “Ja.”
Ze vroeg den tekst.
Ze ging kijken naar de repetitie.
Ze vond de scenograaf keigoe.
Ze babbelde met Sien.
En Sien was zot van de spacerstof die ze in het atelier van Anita op de Zomeracademie gezien had. Dat is zo van die stof die keihard rekt.
Dus maakte Anita voor Sien een kleed uit spacerstof. In een model dat vrouwen uit die tijd droegen. In een kleur die paste bij haar vel en haar haar.
En met compartimentjes in de zoom, waaruit Sien zand kon laten strooien. Dat werd elke keer voor de voorstelling gevuld met een trechterke.
Dat kleed hé, dat golft zo mooi tijdens de voorstelling.

Het was een goed gedacht van de Stefan, om Sien niet in haar kleerkast te laten duiken.
En vooral: om het aan Anita te vragen.

Ze heeft het gratis gedaan, Anita.
Voor ons.
Ze zou dat nog wel eens willen doen. Want ze doet dat graag. (“Op mijne leeftijd ga ik toch geen dingen meer doen die niet plezant zijn, hé”, zei ze.)
Ze zou het graag met jonge mensen doen die haar helpen. Aan wie ze haar passie kan doorgeven.

En daarmee
weten we nu dat Sinterklaas echt bestaat.
En een madam is.

Merci, hé, Anita.

ღvrienden, is ’t leven niet schoon? Met al die Sinterklazen?
Geniet van jullie dag.
Wij doen dat ook.
Iedere dag.
Wat wilt ge, met al die Anita’s …

ღelijke groeten
HETGEVOLG

PS. Anita haar werk is te zien vanaf vandaag, in het Provinciaal Domein Dommelhof (Neerpelt). Tot 21 februari: X9, tegendraads textiel.