COUPURE

HELEEN VERBURG
Theaterstuk over de watersnoodramp van 1953


“De koeien verliezen hun poten. Ze staan op een wolk.
Ze zouden zomaar door de aarde kunnen zakken.
Zo zwaar zijn ze. En zo licht in de mist.”

Met Coupure schreef Heleen Verburg een zachtaardig stuk over de harde werkelijkheid, een aangrijpend verhaal over littekens die nog elke dag pijn doen. Het is een fictief dubbelportret – anno nu – van een man en een vrouw die slachtoffer werden van de watersnoodramp.

Het is al zo lang geleden, die ramp van 1953. Die dag waarop zij haar kind verloor en hij een beslissing nam die hem zijn leven lang zou blijven achtervolgen. Zij hebben beiden verschrikkelijk hun best gedaan dat ene kleine grote stukje uit hun leven te knippen. Om te vergeten of juist niet te vergeten. Het is ze niet gelukt. Natuurlijk niet. Het leven laat zich niet knippen. En nu ontmoeten ze elkaar bij de bushalte. De man en de vrouw.

De watersnoodramp die in 1953 Zuidwest-Nederland trof, heeft een grotere impact gehad voor Zeeland dan de Tweede Wereldoorlog. Het trauma van de Ramp verwerken op theater was aanleiding om een schrijfopdracht te geven aan Heleen Verburg. Coupure werd eerst als locatievoorstelling uitgebracht in een polderlandschap bij Zonnemaire als openingsvoorstelling van Zeeland Nazomerfestival 2002.

Tien jaar later heeft Theaterproductiehuis Zeelandia deze bijzondere voorstelling bewerkt voor een nieuwe zaalproductie met dezelfde twee Zeeuwse acteurs: Marlies Hamelynck als de vrouw en Bram Kwekkeboom als de man.

In 2018 is het 65 jaar geleden dat deze tragische gebeurtenis in Zuidwest Nederland plaatsvond. Het is daarom dat deze bijzondere voorstelling door Theaterproductiehuis Zeelandia opnieuw wordt geproduceerd. De voorstelling wordt gespeeld van 30 januari tot en met maart 2018.

 

In de pers

“De jonge regisseur Stefan Perceval heeft de Watersnoodramp niet meegemaakt. Hij is er desalniettemin met de prachtig spelende acteurs in geslaagd van Coupure een universeel drama te maken. Ik was geroerd.”
(Ria Geluk, gastrecensent, NRC Handelsblad 26-11-2012, ****)

“Deze twee mensen leven nog, maar de loop van dat leven heeft hun bewegingsruimte sterk ingeperkt. Figuurlijk (…). Ook letterlijk, op het toneel, is die ruimte er niet. (…) Toekijken bij dit spel wordt bijna letterlijk adembenemend.”
(Willem Nijssen, Provinciaalse Zeeuwse Courant 24-11-2012)

 

idee: Bram Kwekkeboom
tekst: Heleen Verburg
regie: Stefan Perceval
dramaturgie: en bewerking Alex Mallems
spel: Bram Kwekkeboom en Marlies Hamelynck
vormgeving: Jan Strobbe
licht: Marcel Visser
productie: Theaterproductiehuis Zeelandia